Yüregim Üşüyor…

Üsüyorum… yüregim üsüyor…

uzun bir mektup yazmak gecti icimden bu aksam, satirlara mürekkep gibi akmak istedim, gözyaslarimla sulamak istedim kelimelere dönüsen duygularimi, en güzel renkte acsin diye beyaz sayfada yüregim… oynatmak istedim kalemi parmaklarimin arasinda, satir satir kalbimi dökmek istedim, eritip yüregimi masanin kösesinde duran kirmizi mumun üzerine, hic sönmezcesine yazmak istedim sabaha kadar… eridikce yanmak, yandikca erimek istedim, yazdikca satirlarda kaybolmak istedim…

uzun bir mektup yazmak gecti icimden bu aksam… yüregimden bahsetmek istedim, kime neden kirildigimdan, kimin beni neden yanlis anladigindan, neden her aksam agladigimdan, neden sustugumdan… yüregimdeki yaradan bahsetmek istedim… kime yazacagim sorusu aksamin geceye dam tuttugu anda vazgecirdi beni bu fikirden… kime yazacaktimki….

adres bölümüne kimin adini yazacaktim, kac kurusluk pul yapistiracaktim, hangi zarfa yüregimi sigdiracaktim…

Saat gece yarisi, kapina geldim…

Yüregim üsüyor, yangin yeri yüregim…

ac ne olursun bekletme beni…

anlatamadim kendimi… bana verdigin konusma nimetini sükrüyle eda edemedim…

bagisla beni…

anlasilmayi bekledim… heyhat… sen dururken neden baska kapilar caldim…

sana ne uzun bir mektup yazmam nede yanlis anlasilmaktan korkmak gerekir…

kalbimle benim aramda olan sen degilmisin, sah damarimdan daha yakin olan sen…

yüregim sana ayan, her kalbimin carpmasi sana halim beyan…

beni sen anliyorsun ya…

neyleyim dili ,neyleyim kelimeleri…

beni yalniz birakma ne olur kapina geldim bekletme beni,

yalnizlikdan cok ürküyorum, kime bel bagladiysam karanliga itti beni…

bagisla beni, artik senden baska kimseye dayamam sirtimi, asami attim Rabbim…

hakikata daldir beni…

alıntıdır

ders alınacak hikaye…(üç heykel)

ders alınacak hikaye…(üç heykel) Iki komsu ülkenin hükümdarlari birbirleriyle savasmazlar, ama her
firsatta birbirlerini rahatsiz ederlerdi. Dogum günleri, bayramlar da
ilginç armaganlar göndererek karsidakine zekâ gösterisi yapma
firsatlariydi.

Hükümdarlardan biri, günün birinde ülkesinin en önemli heykeltirasini
huzuruna çagirdi. Istedigi, birer karis yüksekliginde, altindan,
birbirinin tipatip aynisi üç insan heykeli yapmasiydi. Aralarinda bir
fark
olacak ama bu farki sadece ikisi bilecekti.

Heykeller hazirlandi ve dogum gününde komsu ülke hükümdarina gönderildi.
Heykellerin yanina bir de mektup konmustu.

Söyle diyordu heykelleri yaptiran hükümdar: “Dogum gününü bu üç altin
heykelle kutluyorum. Bu üç heykel birbirinin tipatip aynisi gibi
görünebilir. Ama içlerinden biri diger ikisinden çok daha degerlidir. O
heykeli bulunca bana haber ver.”

Hediyeyi alan hükümdar önce heykelleri tarttirdi. Üç altin heykel gramina
kadar esitti. Ülkesinde sanattan anlayan ne kadar insan varsa çagirtti.
Hepsi de heykelleri büyük bir dikkatle incelediler ama aralarinda bir
fark göremediler.

Günler geçti. Bütün ülke hükümdarin sıkıntisini duymustu ve kimse çözüm
bulamiyordu. Sonunda, hükümdarin fazla isyankâr oldugu için zindana
attirdigi bir genç haber gönderdi. Iyi okumus, akilli ve zeki olan bu
genç, hükümdarin bazi isteklerine karsi çiktigi için zindana atilmisti.

Baska çaresi olmayan hükümdar bu genci çagirtti. Genç önce heykelleri
sıkı sıkıya inceledi, sonra çok ince bir tel getirilmesini istedi. Teli
birinci heykelcigin kulagindan soktu, tel heykelin agzindan çikti.
Ikinci heykele de ayni islemi yapti. Tel bu kez diger kulaktan çikti.
Üçüncü heykelde tel kulaktan girdi ama bir yerden disari çikmadi. Ancak
telin sigabilecegi bir kanal kalp hizasina kadar iniyor, oradan öteye
gitmiyordu.

Hükümdar heykelleri gönderen komsu hükümdara cevabi yazdi:

“Kulagindan gireni agzindan çikartan insan makbul degildir. Bir
kulagindan giren diger kulagindan çikiyorsa, o insan da makbul degildir.
En degerli insan, kulagindan gireni yüregine gömen insandir.
Bu degerli hediyen için çok tesekkür ederim.”