Hayat ve sabır, birbirine sıkıca yapışmış iki kelime. Bir elmanın ayrılmaz parçaları. Hayat değirmeninde dönerken sabırsız olunmuyor. Her adımda ayrı bir güç gerekiyor. Başarabilmek , imtihanı kazanabilmek için…

Allah kuluna kaldıramayacağı yükü yüklemez. Verdiği her yükü kaldırabilecek kapasitedeyiz. Çünkü o, Halik-ı Rahman kuluna merhametlidir, şefkatlidir. Sadece karşılaştığımız sıkıntıları abartıyor, onları hikmet gözüyle göremiyoruz. Belki de imtihanlardaki güzelliği görmektense görmemeyi tercih ediyoruz.

Zordur insan olmak! İmtihanlara tabi olmak! Sabretmek, mükafatı beklemek…Beklerken şükretmek…Zordur ama imkansız değil!

İmtihandayım, her gün bir yenisi ekleniyor hayatıma. İlk büyük sınavıma 4 yaşında girdim ve bitmeyen bir sınav olduğunu kavradığımda üzerinden yıllar geçmişti. Hayat bir sınavdı ve onun içerisinde ki diğer sınavlar…Biri bitmeden diğeri, o bitmeden bir başkası çıkıp durdu karşıma. Ve hep çıkacak! Ta ki ölene kadar. Kimisini kolay idrak ettim, kimisini hala idrake çalışıyorum.

Şükürsüzlükten, isyandan Allah’a sığınarak, hep düşünüyorum imtihanı ve içindeki hikmetleri.

Niçin ben demiyorum, beni seçmişse Yaratan vardır bir bildiği diyerek. Sadece imtihanın içindeki hayırları, güzellikleri görmeye çabalıyorum. Bazen yüküm zorlasa da…

Elimizdeki güzelliklerin şükrünü eda edemediğimi görünce, benden aldıklarına isyana yüzüm tutmuyor ki…O verdi o aldı. Onun olan bir emanete niçin aldın denir mi?

Rahmana değil isyanım Rahmanın merhametsiz kullarına. İnsanı insan olarak görmekten aciz kullarına. İmtihanı zorlaştıran ve öyle uzaklardan bakıp gülenlere, isyanım…

M. KARAKAYA