Tık, tık, tık….

Kim o ?

Hazırlan gidiyoruz..

Sen Kimsin? Nereye gidiyoruz ?

Sıran geldi. Gerçek evine gidiyoruz.

Gerçek ev mi? Sen! Yoksa!

Evet. Haydi gidelim.

Dur bir dakika.. bir sürü yarım işim var.

Iş yarım kalmaz birileri tamamlar. Oyalanma artık.

Çocuklar, onlar daha çok küçük, bari vedalaşsaydım.

Sen olmadan da büyürler, haydi bekliyorlar.

Bekliyorlar mı ? Onlar da kim ?

Gidince görürsün.

Anladım. Anladım ama kalbini kırıp, gönlünü alamadıklarım, iyiliğini görüp,

karşılık veremediklerim var. Anlayacağın borçlu gitmek istemiyorum.

Bunu zamanında düşünseydin!

Zamanında mı? Iyi de ben hep zamanım var sanıyordum.

Hepiniz aynısınız.. Zaman dediğin, içinde bulunduğun an.. Bunun ötesi yok.

Keşke, keşke… Devam et..

Bugünü yaşarken hep yarının var gibi davrandın..

Üstündeki uniformanın (insan olmanın) sorumlulukları var..

Yerine getirmedin.. Bu sana bir uyarıydı.

Şimdi gitmiyoruz… Ama her an gidebiliriz..

Bir daha geldiğimde önünde umut, arkanda pişmanlık olmasın !………

alıntıdır…