25 Ocak çarşambaSabah veda tavafı yaptık,grup olarak hocamız bize yine bay kardeşlerimizden dikdörtgen oluşturuyordu, içinde biz rahatça tavaf yapıyorduk…Bu sistemi Endonezya’lılarda yapıyordu grup birbirini kaybetmiyor böyle….

Kâbe’ye veda etmek çok acı geldi bize hasret vakti gelmişti… Ahhhhhhhhhhh ayrılıklar olmasa ne olurduki sanki ama kader bu yaşamak zorundaydık bu demide…

Hasret her şeyi daha bir güzelleştiriyordu kıymetlendiriyor velhasıl doyamadan otelimize geldik,tekrar yine gittik Kâbe’ye, akşam yolculuk vardı ama biz yine gitmek istedik bu tavafımızda Kâbe’de kırmızı bir toz bulutu hakim oldu, ya çevredeki inşaatlardı yada kum fırtınasıydı,biz yine devam ettik tavafımıza biter bitmez acele ile geri döndük, tüm arkadaşlarımız hazırlanmıştı bizi bekliyordu, öyle bir hazırladıkki eşyalarımızı 10 dakika bile sürmedi, bir koşuşum varki akşam namazı için yan mescide gidişim.

Ondan bahsetmedim size Allahım öyle güzel bir kırati vardıki bu hocamızın da, Kâbe’ye gidemediğim zamanlar bu küçük mescidde kıldım cemaatle namazlarımı işte bu mescidede veda ediyordum ama öyle bir veda olduki bu artık gözyaşlarımı tutamıyordum. Kendimi ancak bu kadar tutabilmiştim, daha dayanacak gücüm kalmamıştı ,bıraktım kendimi, ağlaya ağlaya kıldım o akşam namazını, hocamızın kıraati beni dahada bir etkiledi. Allahım ne kadar güzel kuran okuyuşlarıyd bunlar. Ahmed el acemi hocamızın okuyuşuna benziyordu,daha gencecik bir hocaymış ama bu ses ne müthişdi ya Rabbim tüm gençlerimiz böyle Kur’an okuyabilse Allah’ım…
Ve bitti artık Medine yolculuğu başlıyordu son vedalar yapıldı ve otobüsümüz hareket etti. Ben isterdimki en güzel elbiselerle gidebileyim ama ne mümkün, çok aceleye gelmişti bu yolculuk benim için, vardı bir hikmeti zamana bıraktım, sırrını ilerde çözecektim….

Yarı hüzün (layık olamayışımın verdiği ve daha güzel hazırlanamadım diye)
Yarı sevinçle(Medineyi görebilmenin, Peygamberimize s.a.v kavuşabilmenin heyecanı )

Birde O’nun bu yolları deveyle çok zorluklarla yapışı, bizim ise rahatlıkla yapışımız Çok utandırdı beni  

Başlamıştı mübarek yolculuğumuz,o anki duyguları anlatmaya diller aciz kalır,belki çok otobüs yolculuğu yapmıştım özellikle memlekete yaptığım yolculuklar vardı, ama bu yolculuk o kadar başkaydıki, istedim her anını faydalı geçireyim…Tefekkürlerle geçirdim, bu otobüstekiler ne kadar şanslıydı, çünkü H.Z Muhammed’e (S.A.V) gidiyorduk…
Allah’ım diller anlatamıyor bu anları;Bir yanda utanıyorum, o deveyle zorluklarla yaptı, ben ise otobüste rahat koltuğumda……..

Bir yanda içim içime sığmıyor,dakikalar asır gibi………..Yolculuğumda bazı sevmediğim davranışlar oldu, özellikle bir yazar kardeşimin sitemleri çok üzdü beni,otobüsün konforunu şikayet ediyordu neden daha lüks değil diye, ahhhhh,yolculuğumuzun mübarekliğine binaen onu üzmek istemedim ama kalbim ona hep şu sözleri söyledi, inşaallah O’nun kalbine yol olmuştur bu sözler:

” İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir,eğer kendin bilmezsen bu nice okumaktır”Bizki ne haddimize konfor ararız,

bizki……… ahhhh………..

Sürünerek gitsek bile layık olamayız o kapıya, nice Allah C..C dostları Peygamber aşıkları ne büyük hürmetle gitmişlerdi o kapıya, ama ya biz ……….

Yolculuk bitmek bilmiyordu, hepimizde bir heyecan, Alllah’ım sanki yanımızda O(S.A.V), sanki bizimle …

ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh…………

Sevdim seni ya RasulAllah 

Sevdim seni ya HabibAllah……..

---

Akşam üzeri saat 6 da başlayan yolculuğumuz gece saat 02 de bitmişti,o ilk ışıklar o ilk ışıklar……………Oteli istemiyorum bir girebilsem, hemen, hemen ….Hepimiz ayaktayız görmek için yarış yapıyoruz….

Ve indik otelin önüne, eşyalar teslim edildi, ama yine bir süpriz daha, evet anahtarları vermiyorlar otel odaları hazır değilmiş….
Allah’ım nasıl sevindim, nasıl sevindim…..

Valizleri hemen girişe bırakıp, Ravza-i Mutahhara’ya doğru yürüyoruz, otelimiz hemen Ravza-i Mutahhara’nın karşısında…
Green Palas, ama Ravza-i Mutahhara’nın yanında öyle sönükki, otel, tüm oteller sadece bir misafirhane, bu kutlu yolculuğun misafirhaneleri….

İlk abdest aldık ,çok az hacılar vardı, nasıl sevindik, biz doya doya hasret giderecektik, Mekke çok doluydu, bir türlü boşalmamıştı biz ayrılana kadar
kızmayın bana ne olur insan sevdiğini paylaşamıyor…

Burada da yine kalabalık olacak diye korkuyorduk, bu rahatlık sevindirmişti bizi demek hacılar gitmişti artık memleketine…

Yatsı namazlarımızı, teheccüd namazlarımızı kıldık.Mescid-i Nebevi öyle büyüktü ki tarifi mümkün değil,kapısı çok fazla…

Biz genelde H.Z Osman kapısından giriyorduk,her kapının bir adı vardı ve numaraları vardı…

Ben, hocamızın hanımı birde Aynur ablam vardı, onlarla Ravza-i mutahharaya gittik,tabi içeriye giremiyoruz açık değil henüz, bizde dışarıdan ziyaret edecektik, daha sabah namazına çok vardı…

Ve o AN YEŞİL KUBBE’nin karşındayım………

Allahım sanki o diyorki hoş geldiniz ama benim yüzüm öyle kızardıki, işlediğim hatalar, kusurlarım, layık değilim bu kapıya, ne sunacağım şimdi hani hediyem….ve dilimden dökülenler şu kelimeler oldu…Esselatü vesselamü aleyke ya RASULALLAH
Esselatü vesselamü aleyke ya HABİBALLAHEsselatü vesselamü aleyke ya H.z Eba BekirEsselatü vesselamü aleyke ya H.z. Ömer
Sana getirecek temiz hiç bir şeyim yok,ya RasulAllah, belki riya karışmamış bir amelim varmı bilmiyorum ama sadece sana sunacağım en kıymetli hediyem, Kâbe’nin üzerimize toplanan tozlarını sunabilirim, onlar benden çok çok temiz,ne olur Kâbe’nin tozu hürmetine,EBEDİ SEVGİLİNİN EVİNİN TOZU HÜRMETİNE affedermisin benide, ne olur bağışlarmısın bu acizide…

Gözlerim yeşil kubbede takıldı kaldı ayrılamıyorum ne büyük bir onur bu Allah’ım, bizi direk huzuruna kabul etmişti, otelde misafirliğimize bile izin vermemişti…

O gece sabaha dek Mescid-i Nebevi’nin misaifiriydik bu mutluluğu anlatmaya doyamıyorum…..

Sonra Cennet-ül Baki’ye gittik H.z Osman’a(R.A.) ve tüm sahabelere H.z Fatıma’ya(R.A.) ve Peygamberimizin(S.A.V) tüm yakınlarına doyasıya selamlar verdik…. Onbinlerce sahabi vardı burda Allah’ım ben kitaplardan okuyarak onlara ulaşmaya çalışırdım burdalar ve karşımdalar…