Yar ile Şimdi

Yar ile Şimdi

 

 

 

 

Ey Can Güneşi

Ey Can Güneşi

 

 

 

Ebedi Sevgilim

 

 

Ebedi Sevgili

Ebedi Sevgili

 

 

 

 

 

Neyleyim Sen Olmasan

Neyleyim Sen Olmasan

Arabadayım. Ailece bir yere gidiyoruz. Dinimi koyu dem de yaşadığım zamanlardayım. Kesinlikle müzik dinlemiyorum. Eskiden bir Ferdi Tayfur hastası (abimin etkisiyle) olmama rağmen, arada bol bol da sanat müziği (babamın etkisiyle) dinleyen ben,elimdeki tüm müzik kasetlerini günah diye kırıp atmıştım.

İşte yine şoför koltuğunda abim var. Hem de deli gibi araba kullanıyor. Zaten agresifliği meşhurdur. Nerede ona tebliğ yapacak babayiğit… Şimdilerde o da sakinleşti. Beş vakit namazlarını kılıyor. Defalarca umreye ve bir de hacca gitti.Şükürler olsun.
Ama o demler, işte o anlardan birindeyim. Arabanın arka koltuğundan dışarıyı seyrediyorum. Can abimde müziği son ses açmış, araba inliyor sanki… Hiç birimiz bir şey diyemiyoruz, daha çok sinirlenir kaza yapar diye… Annem bile bir şey söyleyemediğine göre, nerede ben uyarayım. Gencim, yaş yirmilerde,büyüğe hürmet çok yüksek. Karşılık veremeyiz.

O an kulağıma gelen müzikle içimde ki dinlemek istemeyen ruhum büyük çatışmada. Nefsim bu müziği dinlemek istiyor, ruhum ise son güçle direniyor. Halimi tefekkür edersiniz…
Bir an da bu savaşa bir hakem girdi sanki. Karanlığın ve aydınlığın ortasında duran bir hakem. Amak-ı hayaldeki gibi…
Bu müziği Allah c.c. için dinle diyen bir ses. Çünkü dinlemekten başka çarem yok. Bu şer halini nasıl hayra çevirebilirdim.
Bu sese kulak verdim.O zaman ruhum ve nefsim sakinleşti.Ve beklemeye başladılar. Sonuç ne olacak diye…
Nağmeler izin vermediğim kulaklarımdan, edeple içeriye girmeye başladılar.

Neyleyim sen yoksan eğer, dünyanın servetini
Neyleyim sen yoksan eğer,ahretin cennetini
Neyleyim sen yoksan eğer, sahilleri,kırları
Neyleyim sen yoksan eğer, yazı, kışı, baharı
Neyleyim sen yoksan eğer, İstanbul’da
Ne de haklıymış meğer, Aşk uğruna yananlar…

Nağmelerini hatırlıyorum sadece… İşte… İşte … Bu anlardı…İlahi sevgiye, ilahi aşka yüreğimin kaydığı, manevi köprüden geçtiğim saniyeler…

Artık savaş bitmiş,huzur hakim olmuştu. Ve ben camdan dışarıyı farklı gözler ile seyreder olmuştum. Dünya artık gözlerime başka görünüyordu.Yüreğime taklidi olarak yaptırmaya çalıştığım ibadetlerin sevgisi,Mevlamın sevgisi tahkiki bir sevgiye dönüşüyordu. Özümde yanan bir ateş tutuşmaya başlamıştı.
Değişim demek buydu. Bir an da, bir nefes te,hiç beklenmeyen bir dem de…

Ey aşkını yüreğime kor bir alev gibi yakan Yar
Neyleyim Sen Olmasan dünyanın servetini
Neyleyim Sen olmasan ahretin cennetini
Neyleyim Sen olmasan sahilleri, kırları
Neyleyim Sen olmasan yazı, kışı, baharı
Neyleyim Sen olmasan İstanbul’da
Seninle güzel yaşamak
Seninle güzel nefes almak
Seninle güzel…Mevlam…

Bezm-i Elest

Can Dostum!!!

Can Dostum!!!

Dostum, can dostum
Derin derin düşünüyorum.
Geceleri uyumadan, bütün dünyayı göz kapaklarımın altına yerleştirerek.
Kâh sağa, kâh sola bakarak düşünüyorum.
Ateş mi güzel, su mu? Kuşlar gibi her şeyi tepeden görüp, içine girmeden yaşamak mı? Yoksa yollarda çamurlara bulanıp, tekrar temizlenip, temizliğin güzelliğini bilerek yaşamak mı?
Ağlamak mı, gülmek mi? Sevinmek mi, üzülmek mi? Hangisi katında makbul olurdu?
Söylediğin gibi; herşeyden biraz biraz olmalı mı?
Kuşlarla uçmayı, yerlerde sürünmeyi, hem suya girip hem ateş gibi yanmayı, bunları yaparken de bir bütün olarak bunların ışığında yaşamayı mı becerebilmeli? İnsan her görüşüyle, yaşayışıyla, aklıyla, imanıyla, idrakiyle kök salıp da gövdeyi dik mi tutmalı?
Yoksa varlığı bunlarda mı eritmeli?
Yoksa aşk deryasına dalıp, yaprak misali, gittiği, coştuğu, dalgalandığı, sürüklendiği yerlere savrulup deryada mı kalmalı?
Ne olursa olsun dostum!..
Herşey seninle olsun!..
Ateşe sok, fazla yanınca suyla soğut. Çamura sok. Sonra temizle. İster çok tepelerden seyrettir, ister yerlerde bırak. Güldür, ağlat.
Nasıl olsa hepsi senden olup, seninle şekillenecek. Her ateş, her bilinen sen olup, seninle gelecek. Sen; her duyulanın, her görülenin, her oluşumun özü olacaksın. Hiçbir şey senden ayrı ve gayrı olmayacak dostum.

Canımın özü sensin.
Gönlümün aşkı sensin.
Aşkla; öz bilinince,
Tek kalan yine sensin

YARE

YARE

Sana ” yar” diyorum,
” yaralarım” kanıyor…
Sana “yara” diyorum,
tüm sözlerimin öznesi oluyor ” yar’ a”…
Yara giden yolda kocaman bir yaram var !
Ne diyeyim, yara yardansa akan kanım değil…

———————————-

Can dediğin Ya canın olmalı
Ya da canını almalı..
Yar diyemezsin ki herkese
İçindeki yaran olmalı ..
Herkesin bir yüreği vardır ama
Yürek dediğin de
Bir aşk’a yanmalı

ALLAH -CC- ‘IM

ALLAH -CC- ‘IM

Seni ne vakit ansam ey Sevgili,
Ruhum bedenime sığmaz Allah’ım (c.c) …
Sana haddim değil demek Sevgili,
Sen fâniden münezzehsin Allah’ım (c.c) …

Severim lâkin lâyikin değilim,
Mücrim bir kulum kapına eğildim,
Yeter ki razı ol canım Sevdiğim,
Yaksan da severim seni Allah’ım (c.c) …

Kâinatta teksin yok bir benzerin,
Her şeye mâliksin yaratan Sensin,
Ol can Muhammed (sav) son hâk peygamberin,
Ben Kıtmir’i olsam yeter Allah’ım (c.c) …

Gezegen aşkının şevkiyle döner,
Güneş aşkın olmasa o an söner,
Hücrelerim Senden bir Seni ister,
Yediğim içtiğim yalan Allah’ım (c.c) …

Damlayım kuruyup deryana yağsam,
Fâniyim bâkiye rızanla varsam,
Nasip etsen de cemâlini görsem,
Aşkına aşığım yüce Allah’ım (c.c) …

Bâki olan Sensin gerisi fâni,
Mâzide onca yaşananlar hani,
Sebepler gâfil gözlereymiş mâni,
Görene Seni anlatır Allah’ım (c.c) …

Mühimi Senin sevgini kazanmak,
Aslında Senin sevginmiş haz almak,
Gerisi yalandan bir oyalanmak,
Bana Seni gerek Seni Allah’ım (c.c) …

Aşkın nazar etmiş fâni muhabbete,
Gönlümü mahkum et Sana müebbete,
Hasretim Sevgili aşkınla sohbete,
Bir tecellin Cennetten güzel Allah’ım (c.c) …

Ağlatsan da güldürsen de aşkımsın,
Yaşatsan da öldürsen de taptığım,
Canımdan mukaddes saydığım,
Esmâ-ül Hüsnâsı eşsiz Allah’ım (c.c) …

Bilinmek için yarattın ademden,
Nesiller türettin sebep Âdem’den (a.s),
Razı isen mücrim kölen Âdem’den,
Ölüm Şeb-i Ârus olur Allah’ım (c.c) …

Şair:Adem Kaçar

Aşk-ı İlahi

Aşk-ı İlahi

Mahluk hilkâtine vesile benim,
Zerrât ve gezegenleri döndüren,
Mahlukta Hâkk’ın mührünü gösteren,
Allah’a (c.c) muhâbbette zirve benim…

Kâinat dar gelir yerim gönüller,
Benden nasipsize zordur ölümler,
Nasiplime ölüm olur düğünler,
Ölümü Şeb-i Arus kılan benim…

Fânilerde arama bulamazsın,
İlâhiyse tadıma doyamazsın,
Yerime hiçbir şeyi koyamazsın,
Kâinatın özü odağı benim…

Kırmızı güldeki saklı mânâyım,
Gözlerde damla gönülde deryayım,
Neyin hasretle dolu feryadıyım,
Kulu Mevla’ya ulaştıran benim…

Bülbülü güle tutsak eylemişim,
Numunemi faniyle göstermişim,
Gülün kısa ömrüne yetmemişim,
Bülbüle serenât yaptıran benim…

Mecnun’un Leyla’da aradığıyım,
Ferhat’ın Şirin ile yandığıyım,
Kerem’im Aslı ile andığıyım,
Fani muhabbette aranan benim…

Adem’e (a.s) Havva ile göründüm,
İblis’in iddiasıyla ölçüldüm,
Tövbe gözyaşıyla dirildim,
Habil’i Kabil’den ayıran benim…

Nuh’un (a.s) gemisi benimle yükseldi,
Tufanın öfkesi sayemde düzeldi,
Balığın karnında Yunus (a.s) seslendi,
Çareyi imdada koşturan benim…

Ad da Semud da beni tanımadı,
Bana çağrılınca kulak asmadı,
Beni unuttu da çaresiz kaldı,
Yerine musibet getirilen benim…

Musa’nın (a.s) Tur Dağında düştüğü,
Yakub’un (a.s) Yusuf (a.s) ile güldüğü,
Nemrut’un İbrahim’den (a.s) ürktüğü,
Kıssaların ardındaki asıl benim…

Aziz Mahmut’a Hüdâi dedirten,
İbrahim Ethem’i tahttan geçirten,
Oğlundan vuslatta yüz çevirten,
Uğrunda dünyadan geçilen benim…

Ahmed’i (s.a.v) âlemlere rehber eden,
Mevlana’yı insanlara sevdiren,
Yunus’a Tabdug ile huzur veren,
Sebepler ardındaki sırlar benim…

Mu’sab’ı (r.a) her şeyinden geçirtenim,
Zeyd’i (r.a) taşlar önünde set çekerim,
Hamza’yı (r.a) şehitler piri edenim,
Yollarında canlar verilen benim…

Allah’ı idrakte en üst noktayım,
Gönlün kendini bulduğu safhayım,
Can kafesindeki kalbi saftayım,
Beden ölse de ebedi yaşarım,
Zira aşktır adım, bendeniz AŞK’ım…..

Şair:Adem Kaçar

Hakk bir gönül vermiş bana

Hakk bir gönül vermiş bana

Hakk bir gönül vermiş bana,

Seyre dalar hayran olur;

Sanki kastı varmış cana,

Aşka düşer virân olur..

Bir gün coşar bir gün durur,

Bin ağlarken bir kez sürûr,

AŞK eliyle candan vurur,

Vecde gelir meczûb olur..

Ney misali inler durur,

Bülbül olur Gül’ü bulur,

Aşka düşer yanar kurur,

Fâni iken bekâ olur..

Çöle düşen Mecnun olur,

Dağlar delen Ferhat olur,

Perde Leyla, Şirin olur,

Mecâz iken Vedûd olur..

Nemrut olur Hâmân olur,

Aşksız kalır Karûn olur,

İman eder Musâ (as) olur,

İsâ (as) olur Ahmet (sav) olur..

Kâinatta Hakk mührü AŞK,

Nakış, Nakkaş arası fark,

Çok hassas kurulmuştur çark,

Aşk, cevherdir gizli olur..

AŞK sırrına vâkıf olsan,

Kâinat bir bir okusan,

Esmâsıyla Hakk’ı bulsan,

İblis senden ırak olur..

Gönül! Beden toprak, coşma,

Kabın dar, deryada taşma,

Damlasın, ummâna koşma,

O’rda fırtına güç olur..

Adem sırrın ele açma,

AŞK mahremi böyle saçma,

Şu dünyadan Aşksız kaçma,

Hakk divânı çetin olur…

Şair:Adem Kaçar