Archive for the 'Aile Eğitimi' Category

18
Ara
17

Hangi Diziyi Seyredelim


Hangi Diziyi Seyredelim

”Son kalemiz ailemiz, bunu da diziler ile vurdular”

 

Öz kültürümüze zarar veren, aileyi birbirine düşüren, aldatmaları çoğaltan, şiddet barındıran diziler çoğaldı.  İşten eve geldiğinde huzurlu bir çay içmek isteyen aile reisinin onca şiddeti içine alan dizileri seyrederek aynı gerginlikle yatağına uzanması, geceyi ne kadar zinde ve dinlenmiş geçirtecektir.

Kadınlarımızı alışverişe teşvik eden, dünya hırslarını uyandıran, ellerindekine kanaatten ziyade, daha çok aç gözlü ve doyumsuz yapan ‘’villa ve hizmetli modelli ev hayatları’’ kaç tane Anadolu ve memur ailesini temsil ediyor!

Çocuklarımızı lüks hayata özendiren diziler, gerçek anlamda sahnenin öbür tarafında, geleneksel ailelerin çocuklarının hali ve çektikleri hayat mücadelesi içinde ne derece dürüst bir tablo sergiliyorlar.

Bu yüzden hangi diziyi seyredelim

Gerçekten bize güzel şeyler katıyorsa, bizi hayra, iyiliğe teşvik ediyorsa seyredelim. Seyrettiğimiz diziler öz kültürümüze, ahlakımıza, edebimize, terbiyemize, manevi değerlerimize, yaşam felsefemize, yaşama sanatımıza uygunsa seyredelim. Yoksa ona harcadığımız vakitlere yazık!

Peygamberimiz H.z Muhammed( s.a.v) ‘“Yalnızlık, kötü arkadaştan daha hayırlıdır; sâlih bir arkadaş ise yalnızlıktan daha iyidir…” buyurmuştur. (Hâkim, III, 343; Beyhakî, Şuab, 256/4993). Bu hadisi şerifinin ışığı ile vakit israfının önüne geçmeliyiz.

Seçici olmak zorundayız. Ömrümüz sınırlı, dakikalarımız kıymetli…

Özellikle bilgi çağında bütün bilgilere ulaşmak bu kadar kolayken, TV başında saatlerce boş vakit harcamak ne kadar akla, mantığa uygun… Bu minval üzere toplumuza zarar vermeyen, güzel duyguları uyandıranları seyredelim. Duygular hormonlarla uyanır, hangi hormonların uyanacağı da kulağımızdan, gözümüzden ve düşüncelerimizin tepkilerinden beslenir. Seyrettiğimiz program, dizilere, yarışmalara dikkat edelim.

Yarışmalar ve gündüz kuşakları da ayrıca mercek altına alınmalı.

Bu zamana kadar sayısız diziler, yeni ve eski yüzler geçti gitti. Kaç tanesi aklımızda kaldı? Kaç tanesi hayatımıza bazı güzellikleri ekledi? Maalesef dizi aşkları ile başlayıp evlenen ve bir sonraki dizide ayrılanları duyuyoruz. Bu kadar ucuz mu ‘’Aile Kurumu’’muz!

Tecavüzler, gayri ahlaki ilişkiler, reyting için sınır tanımayan içi boş senaryolar… Aşırı şiddet çocukların dimağlarında nasıl bir etki bırakıyor dersiniz?

Nerede bizim geleneksel Aile yapımız, örnek alınan ahlak anlayışımız? Niçin bu kadar cinsellik ön planda? Kültür yozlaşması had safhada!

Bizim bu kadar bol zamanımız var mı? Vakit nimetinin bize ahirette hesabı sorulacak ve en çok ah vah edeceğimiz, boşa harcadığımız hazine olacaktır. Kılmadığımız namazlar, okumadığımız Kuran-ı Kerimler ve ilmi eserler, ihmal ettiğimiz dost ve akrabalar…

Hatırlıyorum 1980’li yıllarda haftada bir Türk filmi izlenir onunda tekrarı olmazdı. Tv’nin açılış, kapanış saatleri vardı. Tek kanal vardı. Ailenin birlikte geçirecekleri çokça vakti olurdu. Kardeşler doyasıya oyun oynardı. Kızmabirader oyunları, aile oturmaları, hasta ziyaretleri, akşamları ‘’müsaitseniz annemler oturmaya gelecek ‘’nezaketiyle komşu gezmeleri olurdu.

Şimdilerde eşler birbirinin hatrını sormaz oldu. Vakitleri yok! Ve haliyle akabinde boşanma davalarındaki müthiş patlamalar! Ebeveynler çocuklarının durumlarından habersiz! Dizilerdeki çocukların yalan sorunları kadar, gerçek evlatların hakiki problemlerinin kıymeti yok. Kardeşler ve akrabalar, beraber muhabbet edecekleri vakitleri mumla arıyor!

 Neden uyuşturulmuş gibi sessizce bize dayatılan tüm ahlaksız dizilere dur diyemiyoruz. Sesimizi çıkartamıyoruz. Tepkimizi meşru yollarla dile getiremiyoruz. Yalan tarih anlatanlar bunun vebalini bir gün ödeyeceklerini akıllarına hiç mi getirmiyor? Gençlerimize rol modeller olmamız gerekirken bizim tembelliğimizden fırsat bulan nice dizi şirketleri nerede olumsuz modeller varsa hepsini sunuyorlar sonra çocuklarımız maddi ve manevi değerlerini kaybediyor, küfür, kötü ahlak çığ gibi büyümeye devam ediyor. Kültürel yozlaşmanın önüne geçmemiz lazım.

Bir an önce önlemler alınmalı!

Teknolojiyi elbette kullanacağız lakin neye, ne kadar vakit harcayacağımızın da planını iyi yapmalıyız. Harcadığımız zamanlara pişman olarak akşamımızı ve ömrümüzü geçirmemeliyiz. İlahiyat, Psikolog, Sosyolog, Eğitim ve Siyaset camiaları elele verip, birlikte toplumun yararına ve gelecek neslimize faydalı projeler üretmeliler.

Bu projeler içinde; değerlerimize, maneviyatımıza, kültürümüze, bilgeliğimize zenginlik katacak senaryolar çoğaltılmalı. Hiç mi yok böyle kaliteli diziler, elbette ki var ama sayıları diğerlerine nazaran çok az.

 İyi ile kötünün savaşında, iyiler tembel oldukça kötüler sahneden inmeyecektir.

Mihrican Uymaz Ulupınar

 

 

01
Şub
17

Tatiller Yenilenmeye Vesiledir


‘’Mekân değişikliğinde ferahlık var’’ der büyüklerimiz, yaşamadan anlaşılmayan kıymetli bir atasözü… Yaz boyu çam, gül, reyhan, zambak kokuları ile yeniden canlandığımı hissettim. Ayağımın toprağa değmesi sanki özümle buluşmak gibiydi. Güneşin doğuşunu ve batışını engelsiz izlemek, geceleri yıldızları doyasıya seyretmek, rüzgârın yanağını okşamasını hissetmek… Şehir hayatı bizi doğal güzelliklerden ne de çok mahrum ediyormuş meğerse…

 

2013 Yaz Hatırası

Kış dönemlerim yoğun, aktif ve tabiri caizse fırtınalı geçer. Yaşam çemberimin; eğitim, kariyer ve sosyal ilişkiler bölümü çıtasını yükseltmişti. Kırklı yaşlardan sonra üniversite okumak, hayır işlerinde koşturmak, sosyal ilişkileri güçlü tutmak ve teknolojinin insanı neredeyse esir aldığı bu çağda kolay olmasa gerek…

Ruhumun dinlenmesi, zihnimin sakinleşmesi ve dağınık düşüncelerimin toparlanması için durulmaya zaman ayırmam gerekliydi. Anne babamın hizmeti, ailem ve çocuklarım ile aramdaki muhabbetin devamlılığı açısından inziva ve halvete ihtiyacım olduğunu hissediyordum. Ruhsal gelişim açısından, telaşsız bir zaman dilimine, sakin ve huzurlu ibadetlere susamıştım. Yenilenmem gerekliydi…

İstanbul’un telaşlı, koşturmacalı yaşantısına bir mola vererek, Çatalca’daki yazlığımıza yerleştik. ‘’Mekân değişikliğinde ferahlık var’’ der büyüklerimiz, yaşamadan anlaşılmayan kıymetli bir atasözü… Yaz boyu çam, gül, reyhan, zambak kokuları ile yeniden canlandığımı hissettim. Ayağımın toprağa değmesi sanki özümle buluşmak gibiydi. Güneşin doğuşunu ve batışını engelsiz izlemek, geceleri yıldızları doyasıya seyretmek, rüzgârın yanağını okşamasını hissetmek… Şehir hayatı bizi doğal güzelliklerden ne de çok mahrum ediyormuş meğerse…

Dalından yememiz nasip olan meyve ağaçları, nimetlerin nasıl zorluklarla yetiştiğini hatırlattı. Cömertçe hem bize, hem misafirlerime hem de kuş ve diğer mahlûkatlara ikram etti. Biri yetim olmak üzere, yedi yavrusu olan Sultan kedimiz de bize misafir geldi. Ve birde ‘’Eymen’’i unutmamak lazım. Bembeyaz pamuklar gibi pırıl pırıl bakımlı ev kedimiz… Kedileri kendime daha yakın hissediyorum. Sadece ben değil eşim ve küçük kızım için özellikle kabul ettim. Onlara her sabah yemek vermek tarifi zor bir mutluluk…  Köpekler ile aram pek sıcak değil, yaklaşmaya oldum olası çekinirim. Nedeni, ortanca kızım küçükken yaşadığım tatsız bir saldırı hikâyesi yüzünden… Yine de yiyecek vermekten uzak durmadım. Rızık Mevlam’dandır bizler sebepleriz.

Bahçıvanlığıyla uğraştığım sebze bahçemiz, her ne kadar çok acemi olsam da yepyeni tefekkür denizlerinde dolaşmama vesile oluyordu. Hizmetleri ile bahtiyar olduğumuz anne ve babam evimizin bereket hazineleriydi. Kış döneminde ilim ve hayat yolunda yorulan yavrularımı tatilde zihnen, ruhen, bedenen ve kalben yeniden inşası ile geçirdim. Osmanlı tarihimizde atalarımız buna çok önem verirmiş. Yaz ve kış mekân değiştirip ruhu ve bedeni diri tutmaya özen gösterirlermiş.

Eylül ayı geldiğinde tazelenmiş, yenilenmiş, sevgi depolarımız dolmuş, doğanın tamir edici iksiriyle canlanmış olarak sonbahara ailece ‘’merhaba’’ dedik.

Mihrican ULUPINAR

31
Oca
17

Pazar Kahvaltısı


karanfil ile ilgili görsel sonucu

Ocak ayının son demleriydi. Dışarıda hafiften kar yağıyordu. Bir yandan da güneş yalancı bahar misali gülümsüyordu.

Uyandım. Ailece güzel bir Pazar kahvaltısı yapalım istedim. Ocağa çaydanlığı koydum. Patatesleri soydum. Eşim çamaşırları astı. Masayı hazırladım. Bir yandan buram buram kızartma kokusu evi sardı. Bunun adı ‘’Mutluluk’’tu. Kaşarlı yumurta da yaptım. İşte, hepimiz masanın etrafında toplanmıştık. Soframızın ortasına taze karanfillerimizi de unutmadık. Televizyonu açmadık. Suni gündemlerin bizi meşgul etmesine izin vermedik. Ailemizi konuştuk, şakalaştık, dertleştik… Harika bir sabahtı. Eşim ”haydi söyle” diye mırıldanmaya başlayınca, kızım şarkısını telefondan açtı.  Eşim ile göz göze eseri dinledik.  Kuşlarımızın cıvıltısı da fon müziği misali, muhabbetimizi zenginleştiriyordu.

Bizim evimizin de bir sürü problemi var. Asıl mesele yaşanan sorunları muhabbetin içinde eritebilmek… Sorumluluklarını yerine getirmek, Anne -Baba olmanın bilincinde olabilmek, dayanışma ve yardımlaşmayı diri tutmak… Ve her ne yaşanırsa yaşansın nikâh kıyılırken gemileri yakmak gerek…

Bu devirde Aile kurumunu ayakta tutmak, demirden leblebi çiğnemeye benziyor. Bunca boşanmaların arttığı bir zamanda evli kalmak ödül almayı hak ediyor.

Kıymetini bilmek gerek babaların

Ellerini öpmek gerek anaların

Sevgiyle bakmak gerek kızların

Değerini bilmek gerek yuvaların.

Mihrican Ulupınar

24.01.2016 Pazar

17
Haz
14

Alışkanlıklar ve Değişim


Alışkanlıklar ve Değişim

Alışkanlıklar ve Değişim

Buram buram yasemin ve hanımeli kokuları sarmış çardakta, gönül dostumla oturuyoruz. Masamızda ki kasede suya serpilmiş gül goncaları hoş bir tablo oluşturmuştu. Bir yanda yavru kedilerin sevimli yaramazlıklarını seyrediyor, diğer yanda semaverde demlenen tomurcuklu çayımıza limon dilimimizi ekliyor ve muhabbetle yudumluyoruz. Fıstıklı un helvamız muhabbet saatlerimizin vazgeçilmezleri arasındaydı. Bu kıymetli saatler istiyorum ki faydalı bir sohbetle de taçlansın.

-‘’Bu gün konu başlığımız ne olsun?’’ Diye soruyorum.

Biraz düşündükten sonra dostum:

-İbadetleri hayatıma uygulama da sorun yaşıyorum. Bunun hakkında konuşabiliriz’’ diyor.

-‘’O vakit konu başlığımız –alışkanlıklarımız ve değişim- olsun’’diyorum.

‘’ Hayatta önceliklerin nelerdir önce onları bir listele derim. Her şeyin ilk adımı zordur, sebat edip devam ettin mi alışkanlık oluşur. Sonrası zor gelmez, senin bir parçan olur. Onu yapmadan rahat edemezsin.
Bu sebeple ilk adımlar, ilk başlangıçlar önemlidir. Namaza, oruca, kur’an-a, kaza namazına, tesettüre, kitap okumaya v.s. başlamak senin için bir hicrettir.
Hayat filminde bulunmasını istediğin değerlerini, vazgeçilmezlerin olana dek nefsinle mücadele ederek uygula.
Onlar hayatına girdiğinde; iç huzuru, sevgi, muhabbet, vicdan rahatlığı, manevi feyzler ve daha nice hediyeleri ile gelirler.
Aldığın ruhani doyum, maddi doyumların kat kat üstündedir. Maddi doyumlar seni dünyaya çeker ve nefsin ruhuna hâkim olur. Nefis doymak bilmez, verdikçe daha fazlasını ister, mutlu olmaz, hırslanır ve yavaş yavaş seni kuyuya çeker.
Ruhani doyumlar ise seni, uhrevi âleme çekerek hafifletir, yükseltir… Ruhun nefsine hâkim olmaya başlar. Huzura erersin, iyilerin safında yolculuğa devam edersin.
Mevlam yar ve yardımcın olsun gönül dostum. Bol dua etmeli ki bu değişim kolaylaşsın.

-İyi güzel söylüyorsun da o alışkanlıklara başlamak için yeterli gücü bulmak için ne yapabilirim?

-Hayırlı dostluk bu demde çok önemli; karga çöplüğe, bülbül gül bahçesine götürür. Arkadaşlarını iyi seçmelisin. Eğer güçlü kişiliğin yoksa kuyudakiler seni aşağı çeker. Onlara el uzatabilmen için manen çok güçlü olman lazım. Kendini değiştirmeden onları değiştiremezsin. Allah dostları bazı dönemler neden uzlete ve itikâfa girerdi?
Bir de ilim önemli, kazanmak istediğin alışkanlıkların sana fayda ve zararlarını öğrenmen, alışma ve devam ettirme sürecinde sana manevi enerji ve hedefinde ilerlemen için destek olacaktır.
Kişisel hayat programını da hazırlamalı ve düzenli takip etmelisin. Bu neden önemli? Ömür yapraklarımızı hayırlı ve salih ameller ile doldurmamız için hayatımızı bilinçli ve farkındalıklı yaşamalıyız. Çünkü, ömür bize kısa bir vakit için ayrılmış… Ezelden ebede süren yolculuğumuzda biz yolcu, dünya bir han misalidir. Azığımızı alıp kabre gireceğiz.
Kısacası aklımızı, kalbimizi, uzuvlarımızı, zamanımızı dikkatli kullanmalıyız.
Farkındalık uyanışı, uyanış değişimi, değişimde kemaliyet basamaklarına adım atmayı getirir.
21 ya da 40 günlük denemelerle başlayabilirsin, alışkanlık oluştuktan sonra istediğin güzelliklerin hiç de zor olmadığını göreceksin. Ve derinleştikçe derinleşeceksin.
Mübarek üç aylarda dış dünyaya gözleri kapatıp, iç âleme açma vakti gelmedi mi?
Bir gün ölüm kapını çaldığında, özün en çok neye yanacaksa bu gün onların telafisine bakmalısın.
Kim ahiret işlerine öncelik tanırsa Allah dünya işinde ona yardımcıdır.

Avn bin Abdullah H.z’lerinin bir sözü ile sohbetimiz değerlensin.
‘’Sizden öncekiler, âhiret işleriyle uğraşıp, sâdece artan zamanlarını dünyâ işlerine harcarlardı. Siz ise bu gün hep dünyâ işiyle uğraşıyor, zaman kalırsa âhiret işlerini yapıyorsunuz.
Allahü teâlâ âhiret için çalışanın dünyâ işlerine kâfi gelir, dünyâsı husûsunda ona yardımcı olur. Kim Allahü teâlâya karşı hâlini düzeltirse, Allahü teâlâ onunla insanlar arasını düzeltir, güzel yapar. İçini düzeltenin, Allahü teâlâ dışını düzeltir, güzel yapar.’’

-Teşekkür ediyorum gönül dostum, nasihatlerini uygulamaya çalışacağım. Düşünce dünyamda bazı kapılar bu sohbetle aralandı gibi…

Yeniden çaylarımızı yudumluyor, helvamızla da damağımızı şenlendiriyoruz. Kızım ney üflerken, arıların, güllerin üzerindeki hızlı alışverişlerini gözlemliyor, dut ağacında ötüşen cıvıl cıvıl kuş seslerini dinliyoruz. Yavru kedilerin hoş yaramazlıklarını da seyran ederek muhabbetimizi demliyoruz.

Mihrican Ulupınar
16.06.2014
15:00

26
Ağu
13

Canım Kızıma/ Oğluma


Click this bar to view the full image.


Canım Kızıma/ Oğluma

Nedir yüzündeki bu hüzün, ey yavrum! Mutsuzluk arkadaşını yoldaş edinmiş gibisin…
Mutluluk arkadaşın ise üzgün, ‘’ne zaman onunla dost olacaksın’’ diye, seni bekliyor.
Senin imrendiğin birçok gençler de, senin sahip olduklarına imreniyor.

İstersen empati yapalım mı biraz?..

Nice zengin çocukları ve gençleri; babalarını veya annelerini göremediğine üzülüyor, uyuşturucu ve kötü alışkanlıklardan muzdaripler, okul toplantısına katılmayan ebeveynlerinden şikâyetçiler…
Ellerinde son model cep telefonu, pc, tablet var lakin anne babalarının sıcak ilgisinden mahrumlar.

Peki, ey evladım, Mevlamın sana verdiği azalarının değerinin farkında mısın?

Hani küçükken baban iflas ettiğinde çok isteyip de alamadığın montu söylediğinde, seninle bir oyun oynamıştık, hatırladın mı? Gözlerine başörtü bağlayıp, evde dolaşmanı istemiştim de ‘’anne gözlerim ne kadar kıymetliymiş’’ demiştin…
Bir de ellerini kullanmadan işlerini yapmanı istemiştim. Sonra ayaklarınla aynı oyunu tekrarladık, hepsinde de ‘’ne kadar da zormuş anneciğim’’ demiştin,’’ meğer ben ne kadar zenginmişim’’ demiştin… Şikâyet yerine şükretmeye başlamıştın, asıl güzelliklerin farkında olarak!
Demek ki yeniden bu oyunu hatırlama zamanı geldi…

Bir akıl, bir göz, bir böbrek, bir kalp, bir kulak, bir elin, bir ayağın değerini onu kaybeden kardeşlerine sor istersen?
Hatta Anne babasını kaybeden, okuyamayan, sıcacık bir yuvası olmayan, aç uyuyan, ülkesinde savaş olan kardeşlerine sor istersen?

Şimdi söyle! Gerçekten derdim çok dediklerin, dert mi?

Acılar ve üzüntüler daha beterlerini duyduğunda azalır ve küçülür evladım. Bundandır ben sıkıntılarımda benden daha zordaki kardeşlerimi düşününce utanırım dertlerimden!

Sen bir gülsün evladım; ayrık otları ve zararlı sarmaşıklar( kötü arkadaş, medyanın yanlış kullanımı, flört, hedefsizlik, tembellik, maneviyat eksikliği, aşırı oyun ve eğlence düşkünlüğü) seni öyle bir sarmalamış ki, gelişmene kendini yenilemene izin vermiyor!

Çok üzülüyorum 12, 13 yaşındaki çocuklar flörten bahsetmeye, sigara, içki, esrar eroin kullanımları artmaya, liseli kızlar gayri meşru hamile kalmaya başladı!
Sende çevrenden duymuşsundur bu olumsuzlukları!
’Edep, haya’ bizim asli değerlerimizdendi… Şimdilerde facelerde ’ilişkisi başladı’ yazıyor gençler? Boy boy günah fotoğrafları sergiliyorlar! Nereye gidiyor gençliğimiz?
Sakın aldatmasın bu akım seni evladım! Kurtuluş savaşı ’bir genç kızımızın başörtüsüne el uzatıldı diye’ Sütçü imamların sıktığı kurşunlarla başladı. Özüne geri dön!

Hâlbuki senin aklını; maddi ve manevi ilimlerle, zahiri ve batıni bilgiyle, sağlam güvenilir kaynak kitaplarla, Allah dostlarının çözdüğü hikmetlerle
Ruhunu; İman, Kur’an, Namaz, Dua, Teslimiyet, Şükür, Sabır, Zikir, İlahiaşk ile
Kollarını; ebru, hat, tezhib v.b gibi sanatlar, el işi, ev işi, yetenek, beceriler, hayırlı meslekler ve hobilerle
Bedenini; sağlık, temizlik, Edep ve güzel ahlakla
Kalbini; gerçek sevgilerle ,{Allah (C.C.), Peygamberimiz(s.a.v), Ailen, Öğretmenin, Hocan, vefalı arkadaşların, akrabaların, Vatanın, Bayrağın, doğa, çiçekler, hayvan sevgileriyle} merhametle, şefkatle, affetmekle doldurman gerekli evladım…

Annen, baban, kardeşin senin sevgini hak etmiyor mu dersin? Senin için yaptıkları bunca fedakârlıkları birazcık düşünmeye ne dersin evladım? Sadece 5 dakikanı ayır can…
Doğruya senin düşünmemen için o kadar çok meşguliyet sundular ki;( Face, Twitter, Tv, diziler, yarışmalar, 25. karelerle) düşünmeni ve kendini, hem dünya, hem de ahiret için yetiştirmeni engellediler. (Hayırlı şeyler için kullanılması istisna lakin, kaç gencimiz bunları hayra kullanıyor ki? )

Bir nevi uyuttular! Sahte hedefler, sahte başarılar, sahte sevinçler aşıladılar…

Seni sahte meşguliyetler almış, büyüyüp gelişmene engel oluyor, izin verme evladım!

Senin asıl ihtiyacın; kendini yetiştirmek, anne babanın ve büyüklerinin duasını almak, bilgi beceri ile yeteneklerini artırmak, ruhunu Allah’ü Teâlâ’ya ulaştırmak, razı olduğu kullardan olmak, Peygamberimiz Hz. Muhammed’e (s.a.v) layık ümmet olmak, Vatanına, milletine hayırlı birey olmak, akıl, ruh ve beden sağlığını korumaktır.

Elindeki telefona, pc’ye, tablete, Tv’ye ara verip akıl orucu tutsak nasıl olur? Çok değil, bir müddet sadece…

Midemize tuttuğumuz oruç; midemizin dinlenmesine, vücudumuzun yenilenmesine, zararlı toksinlerden kurtulmamıza yardımcı ise, beynimizin ve aklımızın da, telefon, bilgisayar, Tv ye orucu da; onun konsantrasyonuna, odaklanmasına ve yeni bilgiler için yer açılmasına yardımcı olacak can.

Unutma ki her şeyin bir kapasitesi vardır, akıl bardağına da gereksiz şeyleri doldurursan gerekli şeyler için yer bulamazsın!..

Biraz rafta bekleyen kitaplarımızın tozunu almaya ne dersin?

Belki seninle konuşmayı; nice Allah dostları, yazarlar, şairler, düşünürler, tarihçiler, eğitimciler, psikologlar bekliyor.
Kapaklarını/kapılarını açman/tıklaman yeterli…

Hepsinden önemlisi kutsal kitabımız Kur’an-ı Kerim ile Allahü Teâlâ, hadis kitaplarıyla Peygamberimiz (s.a.v) seninle konuşmayı bekliyor.

Ya sen kimi bekliyorsun?
Senin beklediklerin onlardan daha mı önemli? Akıllı? Bilgili?

Evladım! Kaldır gözünün önündeki koyu perdeleri, aç ruhundaki güneşlikleri, özüne dön, kendini bul, kendini keşfet!..

Gerçek hayatta seni bekleyen vazifelere gel!

Bu dünyaya boşuna gelmedin, mutlaka Mevlamın senden bir muradı var, onu yakalamaya çalış, bol bol dua al, hizmet et, yardıma koş! Küçük büyük demeden…

Bizler gençliğimizde topladığımız duaların bereketini, hala görüyoruz…

Gençliğinde ne ekersen, yaşlılığın da ve ahiretinde onları biçeceksin.

Mutlu, yetenekli, çalışkan, başarılı, hayata ümitle bakan, sevgi dolu, hizmetli, hürmetli, saygılı, topluma faydalı bireyler arasına gir! (sahte pc oyunlarıyla tadılan başarı, başarı değildir!)

Seni çok seviyorum evladım; beklentisiz, karşılıksız, menfaatsiz…

Sevgi ve muhabbetlerimle canım kızım/oğlum/ evladım…

Seni çok seven Annen/ Ablan/ Teyzen/ Halan/ Yengen

Mihrican Ulupınar
25.08.2013
23:14

30
Mar
13

İnsan olmak! Zor ki, ne zor!




İnsan olmak! Zor ki, ne zor!

Misafirim bu fani dünya da
Yüküm ağır; İnsan olmak! Zor ki, ne zor!

Dizili kostümlerim, Hayat Tiyatrosunda
Rollerimin hakkını vermek, zor ki, ne zor!


Bir yanım vefalı evlât iken,
Diğer yanım ise duyarlı anne
Bir yanım sevgili eş iken,
Diğer yanım ise adaletli görümce
Bir yanım sabırlı gelin iken,
Diğer yanım ise hürmete lâyık kayınvalide

Bir yanım saygılı komşu iken,
Diğer yanım ise sıla-i Rahim derdinde
Bir yanım yardımsever arkadaş iken,
Diğer yanım ise dost muhabbetinde

Bir yanım konuşmaktayken,
Diğer yanım ise dinlemekte
Bir yanım kâinatı okurken,
Diğer yanım ise hayretle seyretmekte

Bir yanım ahireti kazanırken,
Diğer yanım ise dünyayı kaybetmekte
Bir yanım Aklın vezirliğindeyken,
Diğer yanım ise Gönlün Kabe’sinde

Bir yanım zulme karşı şecaatteyken,
Diğer yanım ise mazluma şefkatte
Bir yanım derin Tefekkürdeyken,
Diğer yanım ise Ölmeden evvel Ölmekte

Bir yanım hizmet için kalabalıktayken,
Diğer yanım ise İlâhi âşk ile halvette
Bir yanım Ruhumun Sultanlığındayken,
Diğer yanım ise nefsim müebbet hapiste

Bir dem misafir, Bir dem de ev sahibidir
Bir dem dünya kardeşlerine ulaşmaya çalışan yazar
Bir dem de gönülden taşan dizelerle şairdir

Bir dem Aziz Vatanıma her pahasına vatandaştır
Bir dem de O’nu bekleyen kabrine hazır mevtadır

Bir yanda uğraşırım zihnimi diri tutmaya
Fen, Edebiyat, Matematik, Sosyal bilimleriyle
Bir yanda gayret ederim gönlümü uyandırmaya
Kur’an, Hadis, Siyer, İslam Tarihi ilimleriyle
Bir yanda kalbimi azmederim doldurmaya
Allah, Peygamber, Vatan, İnsan, Doğa sevgisiyle

Bir dem de Kültür Elçiliği Sosyoloji de
Bir dem Kişisel Gelişim Psikoloji de
Bir dem de Çocuk Eğitimi Pedagoji de
Bir dem Telefon, Bilgisayar son Teknoloji de

Bir dem de kollara yüklenen Sanatta;
Dikiş, Nakış, Ebru, Tezhip, Ney, Hat’ta
Bir dem de dilimizi doğru kullanmakta
Osmanlıca, Türkçe, Arapça, Edebiyatta
Bir dem de Tasavvuf Seyr-ü Sülukta,
Zikir, Marifet, Muhabbet ve Aşkullahta


Bir dem Leyla ile Mecnun’da
Bir dem ise Ferhat ile Şirin’de
Bir dem Kerem ile Aslı’da
Bir dem ise Mevlana ile Şems’te


Bir dem Âdem ile Cennette
Bir dem ise Nuh ile tufanda
Bir dem İbrahim ile Nemrut’ta
Bir dem ise Hacer ile İsmail’de
Bir dem Yusuf ile kuyuda
Bir dem ise Eyyup ile hastalıkta
Bir dem Musa ile Firavun’da
Bir dem ise Yunus ile balığın karnında
Bir dem Süleyman ile zenginliğin tahtında
Bir dem İsa ile Meryem’in kucağında
Bir dem ise Muhammed ile Aşkın zirvesinde

Bir dem de Nezaket, Zarafet, Edep, Güzel Ahlakta
Bir dem de Kur’an, Oruç, Namaz, Hac da
Bir dem de geçmiş Atalarıma hayır duada
Bir dem de gelecek neslime hayır hasenatta

Bir dem de Kültür elçisi olmak nesilden nesile
Bir dem Öğretmen iken, bir dem de Son nefese dek Talebe
Bir dem de Hakkıyla Derviş olmak Kâmil Mürşide
Bir dem Allaha kul iken, bir dem de Ümmet olmak Peygamberimize

Öyle bir zordayım ki!

İncitmeden, kırmadan, taşırmadan, dökmeden
Düşmeden, sapmadan, kaymadan, kopmadan
Vazgeçmeden, kin tutmadan, yeter demeden,
Kaçmadan, unutmadan, doymadan, gaflete dalmadan,
Ah bir başarabilsem…

Yürümeliyim!
Sonsuz nura yolculuk benimkisi
Huzura vardığımda
İnce hesaplara tabi olduğumda
Utanmadan, sıkılmadan bakabilmeliyim

Cemalullaha…

Mevlam kolaylaştıra…


Mihrican Ulupınar
30.03.13
02:40

18
Mar
13

Kahvaltıda Nimetleri Tefekkür


Kahvaltıda Nimetleri Tefekkür




3 tane masum kız çocuğu vardı. 9-7-2 yaşlarındaydılar. Çok yoruluyordu, tek başına yuvasının ve çocuklarının tüm hizmetlerine koşturuyordu. Bazen hayatın ağırlığı karşısında ezildiği demlerde oluyordu. 1 saatlik zor bulduğu dinlenme zamanlarından sonra yeniden topladığı enerji ile daha bir coşkuyla vazifesine devam ediyordu. Onların bakımındaki huzur kalbinin mutmain olmasına kâfi geliyordu.

Yine bir sabah kahvaltısını hazırladı ve yavrularını çağırdı. Tüm evi mis gibi patates kızartması ve tost kokuları sarmıştı. Çocuklar hemen ellerini yıkamak için banyoya koştular. Sonrasında sevinçle sofraya oturdular. Besmele ile kahvaltıya başladılar. Anneleri evlatlarını seyrediyordu. Mevlâsının O’na emanetleriydi bu küçücük canlar… Bir yanda ‘’acaba iyi yetiştirebilir miyim’’ korkusuyla gelecekleri için endişe ediyordu? Sonra içini teslimiyetin verdiği huzura bıraktı. Kendisi gibi On’ların sahibi de Mevlâsıydı! Elbet kaderlerinde yazılı bir senaryo vardı. O’nun görevi hem dua etmek, hem de fıtratlarına uygun yetiştirmek ve iyilerin safında olmaları için mücadele etmekti. Evlâtlarını bu düşüncelerle seyrederken sofradaki nimetlere gözü takıldı, farkındalığı artarak derin bir tefekküre daldı…

Çocuklarını da bu düşünce deryasına dâhil etti.
-Canım evlatlarım bu gün soframızda ne kadar çok insan var görüyor musunuz?

Çocuklar şaşkınlıkla annelerinin yüzüne baktı!

Anne, onların şaşkınlığını gidermek için sözlerine devam etti:

-Bu zeytinin soframıza nasıl geldiğini biliyor musunuz?
Tarlalarda çalışan yüzlerce Anadolu insanı; kimi bebeğini beşikte bırakmış gitmiş, kimi aç susuz, kimisi de hasta hasta çalışmış. Kamyonlarla şehirlere, uzun yolculuklarda, sıcak soğuk demeden nakliyeciler taşımışlar. Bakkal ve marketlerde satış için çaba sarf edenler, babamızın; parasını kazanmak için mücadelesi, annenizin sofrayı hazırlamak için emeği ve size bu nimeti yollayan Allahü Teâlâ {C.C.} Hazretleri…
Sakın ha evlâtlarım bir tanesini bile israf etmeyin. Kurtuluş Savaşı sonrasında yokluk günlerinde bir zeytini üç kez ısırırmış çocuklar!

-Ya bu, peynir ve tereyağı soframıza nasıl geliyor biliyor musunuz?
İneğin bakımı için emek çekenler, yeşilliklere gezdiren çobanlar, sütünü sağmak ve peynir yapmak için zahmet çekenler, tüccarlar, gece gündüz yollarda taşıyan kamyoncular, bakkal ve marketler, satın alabilmek için alın teri döken babanız, size sevgi ile kahvaltı hazırlayan anneniz ve bu nimetleri size ikram eden Allahü Teâlâ {C.C.} Hazretleri…
Bir parçasını bile israf etmeyelim yavrularım…

-Ya balı nasıl anlatayım size?
Milyonlarca arının çiçek çiçek dolaşmak için kilometrelerce uçması, peteklerini inşa etmek için zorlu mücadeleleri, ballarını üretmeleri, arıcıların zor ve zahmetli emekleri, tüccarlar, kamyoncular, bakkal ve marketler, size satın almak için gece gündüz çalışan babanız, gece süte katıp içiren anneniz, bu nimetleri hediye eden Allahü Teâlâ {C.C.} Hazretleri…
Bir damlasını bile boşa akıtmayalım canlarım…

-Ya mis gibi kokan çıtır çıtır ekmeğin yolculuğunu bilir misiniz?
Tarlada buğday yetiştirmenin zorlukları, değirmencinin un yapmak için zahmetleri, yolların yükünü çeken nakliyecilerin uykusuzlukları, pişirmek için kızgın sıcaklara sabreden fırıncıların emekleri, kazanmak için babanızın, sofraya getirmek için annenizin emeği, Bu ilmi onlara lütfeden Allahü Teâlâ {C.C.} Hazretleri…
Bir lokmasını bile çöpe atmayalım yavrularım, bayatlarını dahi değerlendirelim, nasihatim olsun sizlere!

-Ya şu, mis gibi buram buram muhabbet kokan çayı anlatayım mı?
Rize çay tarlalarında çalışan yüzlerce çocuk, genç, yaşlı insan, alım ve satımı ile uğraşan tüccarlar, taşıyan nakliyeciler, bakkal ve marketler, sizi çaysız bırakmamak için çalışan babanız, size çayı usulüne göre demleyen anneniz, içinizi ısıtan bu nimeti nasip eden Allahü Teâlâ {C.C.} Hazretleri…
Bir yudumunu bile dökmeyelim. İçebileceğimiz kadar demleyelim, israf etmeyelim gonca güllerim…

-Ya şu sizin çok sevdiğiniz rengârenk reçellere ne demeli?
Meyve ağaçlarının dikimi ve yetiştirilmesi, toplanmasındaki emekler, taşınmasındaki zahmetler, pişirilmesindeki ince sanatlar, korunmasındaki titiz itinalar, satışında emeği geçen işyeri sahipleri, size sevgi reçelleri satın alan sizi canından çok seven babanız, sofraya süslü tabaklarda size hazırlayan anneniz, bunca meyveyi yaratan Allahü Teâlâ {C.C.} Hazretleri… Bir kaşığını bile ziyan etmeyelim nur yavrularım…

-Bu aşk kırmızısı domatesler ve bahar rengi yeşil salatalıkları nasıl anlatmalıydı. Derin bir ah çekti!
Tarlada çekilen emekler, zirai mücadeleleri, bakımı, toplanması, nakliyesi, tüccarları, sabahın 3’ünde yola düşen hâl ve pazarcıları, sizlere vitaminsiz kalmayın diye taşıyan babanız, mis gibi salatalar hazırlayan anneniz ve bu güzel renkleri, bu sebzelere hediye eden Allahü Teâlâ {C.C.} Hazretleri…
Bir tanesini bile çürütmeyelim, bulamayan çocukları hatırlayalım evlâtlarım…

Sonra bir an duraksadı anneleri… Bunca hizmeti geçen insanlar için kendisi ne yapıyordu? Utandı! Suçluluk duygusuna kapıldı! Düşündü! O’da çokça Kur’an sohbetlerine katılıyordu, On’lar için dua edebilirdi. Zaten ediyordu ama bundan sonra daha bilinçli dualar edecekti. Belki onca hizmeti geçen ülkesinin bu kıymetli vefakâr, çilekeş insanları için bir nebzecikte olsa vefa borcunu ödeyebilirdi.

Ve bunca nimeti, bunca emekle, evine sofrasına kadar gönderen Mevlâsına nasıl teşekkür edeceğini bilemedi. Sofrada şu da eksik nasıl diyebilirdi ki? Bir zeytin, bir ekmek ve bir çay meğer ne kadar zor şartlarda sofraları onurlandırıyordu. Her kahvaltıda bol bol şükür etmek gerekirdi.

Çocuklar annelerinin yüzünü seyre dalmışlardı. Gözlerinden her sözü anlamadıkları okunuyordu. Ama ellerinde tuttukları her nimete daha bir farklı baktıkları kesindi.

Kahvaltılarını muhabbet içinde bitirdiler. Minicik, günahsız ellerini açtılar ve sofra dualarını okudular. Tüm emeği geçenlere de ayrıca dua ettiler.

Mihrican Ulupınar
mihricanulupinar@gmail.com
18.03.13
03:44

12
Mar
13

Ben bir Müslüman çocuğuyum


Ben bir Müslüman çocuğuyum

 

Kur’an meclislerinde büyüdüm ben…
Annem var benim, her derdime derman; şefkatli, sevgi dolu, her sıkıntımda yanımda, sırdaşım, gönüldaşım, haliyle örnek olan, ilim meraklısı, bir dakikasını bile boşa harcamayan, mis gibi çorbalar pişiren, sıcacık yatağımdan kalktığımda hazır bulduğum sevgi dolu kahvaltılar, gece uyurken yanağıma konan muhabbet buseleri olan …

Başında beyaz nur başörtüsü, elinde Kur’an-ı ve tespihiyle, dilinde zikriyle, nur doludur annem…
Nezih arkadaşları var annemin. Seçicidir gittiği meclisleri; ya sohbettir, ya Kur’an meclisi, ya zikir halkası, ya akraba ziyareti, ya bir dost sofrası, ya da anne babasının gönlünü almaktır muradı… O ne kimseyi incitir, ne de incinir. Affı kendisine ilke edinmiştir. Şimdi ki anneler gibi dizilerde vakit kaybetmez. Kumanda tutmak yerine ellerimin sıcaklığını hissetmeyi tercih eder. Evlilik programları yerine gözlerimin içine bakmayı, sevgisiyle ruhumu doyurmayı tercih eder.
Zamanını çok dikkatli harcar. Boş vakitlerinde gençliğinden kazaya kalmış namazlarını eda eder. Vazifelerini elinden geldiğince aksatmamayı ister. Her an Ahiret kapısı açılır beklentisiyle, rikkatlidir annem…

Babam vardır benim. Hani derler ya ’’ adam gibi adamdır’’. Gündüz rızkımız için alın teri döker. Sırtımı dayadığım biricik babamdır O. Akşamları TV bağımlısı değildir. Muhabbet sofrası tertip eder. Bizleri etrafına toplar. Gün boyu neler yaptığımızı anlattırır bir bir…
Her gün akşamı iple çekeriz biz. Bir bakarım Kur’an okur, bir bakarım elindedir tespihi. Bel fıtığı, bacak ağrısı, nasırlaşmış ayakları O’nu yıldırmaz. Bizim gözlerimizdeki mutluluk pırıltısı O’na en güzel hediyedir Mevlamızdan…

Hafta sonları büyük alışveriş mekânları değildir gezdiğimiz yerler. Ya bir akrabamızı, ya bir aile dostunu, ya bir Allah dostunu ya da bir türbedir, ziyaretlerimiz… Ya da evimize aldığımız misafirlerdir, bizim tatil mutluluğumuz… Anneannem, Babaannem ve dedemler huzurevinde değildir bizim…Evimizin bir kanepesi her zaman onlar için ayrılmıştır. Şeyh Edebali’nin sözünü hatırlatır babam hep: ”Bereket büyüklerle beraberdir.” Büyüklerini ihmal edenlerin hem dünya, hem de ahirette iflas edeceğini anlatır devamlı…

En çok da babamın ve annemin gözlerinde ki ışığı severim ben. Onların gözlerine bakınca yüreklerinde ki gül bahçelerini seyrederim. Kulağıma tatlı bir esinti gelir. Bazen ne anlattıklarını anlamam ama bildiğim bir şey varsa oda sevgiye acıkmadığımdır. Bizim evimizin en büyük zenginliği sevgidir. Biz uyuşturucu, alkol bilmeyiz. Sigara ve alkolün kötü kokusu evimize uğramaz. Bizim evimiz cennet kokar, sevgi kokar, alın teri kokar, çorba kokar, kek kokar,portakal kabuğu kokar,poğaça kokar…

Müslüman çocuğuyum ben. Allah’ı, Peygamber’i, Vatanı, anne -babayı , kardeş sevgisini, Kur’an-ı, Namazı, orucu, sohbeti, hak yememeyi, yalan söylememeyi, hırsızlık yapmamayı,vefayı, sözünde durmayı, kitap okumayı, ilme düşkünlüğü ve daha nice güzellikleri ben anne ve babamdan öğrendim.

Annem ve babam bazen tartışırlar ama hiç boşanmayı düşünmezler. Onlar evlilikteki tartışmalara şöyle diyorlar:
‘’Yuvamız gemiymiş, eğer gemi sağlam olursa fırtına ve dalgalarda batmazmış.’’

Daha evlenirken ikisi de Allah’a dindar eş için dua etmişler. ”Bereketini ve huzurunu yıllardır görüyoruz,” diyorlar. Bizim sevgimiz eksilmiyor daha da çoğalıyor, diyorlar. Her evlilik yıldönümünde çıtayı, daha yukarı yıllara takıyorlarmış.
Yuvalarını menfaate bağlı temellere kurmamışlar, ümmet-i Muhammede hayırlı nesil bırakmak, vatana, millete faydalı bireyler yetiştirmekmiş niyetleri… Hepsinden önce de Allah rızasıymış yuvalarının temeli ve hizmetlerindeki sırları…

Mihrican Ulupınar
12.03.2013
21:12

06
Mar
13

Fıtratın Zuhuruna Vesile Olmak


Fıtratın Zuhuruna Vesile Olmak

Fıtrat: Kelime olarak yaradılış, tıynet, hilkat gibi manalara geliyor. Bir şeyi başlangıcında yarmak, kazmak anlamına gelen ve “fatr” kökünden türemiş olan fıtrat kelimesi, “ilk yaratılış” manasına gelir. Yani, mutlak yokluğun yarılarak, içinden varlığın çıkmasıdır. Fıtrat, bu yarma sonucu ortaya çıkan ilk varlık halidir.İbn Manzur, Lisânü’l-Arab adlı eserinde “fıtrat”ı şöyle tanımlar; yaratılış, yapı, karakter, tabiat, mizaç, peygamberlerin sünneti, kâlb-i selim, adetullahtır. Ayrıca hilkat, tabii eğilim, hazır olmak, huy, cibilliyet, içgüdü, istidât gibi manalara da gelir.

Terim olarak fıtrat: “Allah Teâlâ’nın mahlûkatını kendisini bilip tanıyacak ve idrak edecek bir hal, bir kabiliyet üzere yaratmasıdır. İbn-i Arabi ise “fıtrat” sözcüğüne “bir şey üzerine yaratılmak” mânâsı vermektedir.

Dünyaya geliş gayemiz: Marifetullah ve Muhabbetullaha ermektir. Allahın varlığını ve birliğini tanımak, kabullenmek, sevmek, tanıtmak ve Allah Teâlâ Hazretlerine (C.C.) lâyık-ı veçhile kulluk yapabilmektir.

İstidat: Bir şeyin kabulüne ve kazanılmasına olan fıtrî meyil, kabiliyet ve yetenek demektir. Allah Teâlâ Hazretlerinin (C.C.) insanlara ve sâir mahlûklara tevdi buyurduğu kabiliyet kuvvelerine denir.

Yüce Yaratıcı bütün ruhlara: “Ben sizin rabbiniz değil miyim?” diye sorunca, bütün varlığı ile insanlar: “Evet, sen bizim Rabbimizsin” dediler. Elest bezminde iken ruhumuz bu hitaba aşk ile cevap vermişti. Ruhumuz Allah Teâlâ Hazretlerine (C.C.) hayran ve âşık olmuştu. Henüz gafletle perdelenmemiştik ve ilahi sevgi tüm zerrelerimize işlemişti.

Dünyaya gelişten sonra bu sözümüzü unutmuş ve gaflete dalmıştık. Allah Teâlâ Hazretlerinin (C.C.) kalplerimize doğrudan ilhamları ya da vesileleri ile elest bezmindeki sözümüzü hatırladık ve kulluk çizgisinde istikamet üzere yürümeye gayret ediyoruz.

Yüce Yaratacımız, Peygamberine (A.S.) ve onun şahsında ümmetine şöyle emrediyor: ‘’O halde sen yüzünü doğruca, ‘Allah’ı birleyen’ olarak dine, (yani) Allah’ın, insanları üzerinde yarattığı fıtrata (İslâm’a) çevir. Allah’ın (İslâm’a kabiliyetli) yaratışında hiç değişme yoktur. İşte dosdoğru din budur. Fakat insanların çoğu bilmezler.’’(Rum suresi/ 30.Ayet/ Feyzü’l-Furkân)

Bu yaratılışın gereği, sadece O’na kulluk yapmak ve yalnız O’na bağlanmaktır. Ayet şöyle devam ediyor: “Hepiniz Rabbinize yönelerek, O’na karşı gelmekten sakının, namazı kılın; müşriklerden olmayın.”

Elest bezminde verdiğimiz sözün şuurunda olarak gönlümüzü İlâhi âşk ile doldurmalı, taklidi imandan tahkiki imana erişmeliyiz. Kâinata sevgi elçileri olabilmeliyiz. Mevlana Şems misali…Bu sevgi ile tüm insanlığa gücümüz nispetinde hayra vesile olmalı, bizden sonra gelecek nesillere her açıdan güzel miraslar bırakabilmeliyiz. Fıtratımız buna müsait, zuhurunun inkişafı için ise; gafletten uyanmalı, tevbe suyu ile temizlenmeli, tefekkürü mevt ile ölmeden ölüme hazırlanmalı ve ahirette hüsrana uğrayanlar arasında olmamanın yollarını öğrenmeliyiz.

Dünyaya gelişimizde tertemiz bir fıtratla yaratıldığımızın ispatı Rasulullah (A.S.) Efendimizin şu hadisi şerifi ile de teyit ediliyor:
. “Her çocuk, fıtrat üzerine doğar, sonra annesi, babası onu ya Yahudi, ya Hristiyan, ya da mecusî yapar. Nasıl ki hayvan da uzuvları tam olarak doğar. Hiç doğan hayvanda bir eksiklik görür müsünüz?” (Buhâri, Cenaiz, 79).

Allahu Tealâ, bir kudsi hadiste de, insan fıtratının nasıl bozulduğunu şöyle belirtmiştir: “Ben, bütün kullarımı sadece bana kulluk edecek özellikte yarattım. Fakat onları şeytanlar kandırıp dinlerinden uzaklaştırdılar. Benim kendilerine helal kıldığım şeyleri onlara haram yaptılar, onlara bana şirk koşmalarını ve yarattığım şeyleri değiştirmelerini emrettiler.” (Müslim, Nesai)

Her bir fert fani dünyadaki yolculuğunda, imtihan sırrını hatırından çıkarmadan, Allah Teâlâ Hazretlerine (C.C.) seyri sülûkuna dikkat etmeli, önce kendisini yetiştirmeli, sonrasında çevresine de tebliğ ederek onlarında bu bilincinin uyanmasına vesile olmalıdırlar.

Fıtratımız evliliğe ve çocuk sahibi olmaya meyillidir. Bize Allah Teâlâ Hazretlerinin (C.C.) emaneti olan evlatlarımızı tertemiz fıtratlarına uygun yetiştirmeli, buna azami derece de gayret göstermeliyiz. Bizim ihmal ettiğimiz evlatları başkaları ele geçirecek ruhlarını yanlış itikatlarla dolduracaklar, ateist, satanist, maddeperest, putperest yapmak için sinsice çalışacaklardır. Mevlam muhafaza etsin.

Gençler; dış tesirler, arkadaş ortamı, internetin kötüye kullanımı, medyanın yanlış yönlendirmesi, insi ve cinni vesveselerin etkisiyle, kalplerinde ve sırat-ı müstakimde şaşırma yaşayabilirler. Anne ve babaların İslami şuuru ve yaşantısı ne kadar kuvvetliyse evlatlarının mizacını da aynı derece de etkileyecektir. Ebeveynler bir an önce gaflet uykusundan uyanmalı, kâl ehli değil hâl ehli olmaya özen göstermelidir. Konuşan değil yaşayan, örnek olan, şuurlu Müslümanlardan olmak için gayret etmelidirler.

El, ayak, göz, kulak, dil ve diğer âzâlar (organlar); kalbin emrinde ve hizmetindedir. Bu âzâlarda kalb dilediği gibi tasarruf eder (bunları kullanır) ve onları istediği yöne yöneltir. Bu âzâlar, fıtraten kalbe itâate (uymaya) mecbûrdur. Ona aslâ karşı gelip, isyân etmezler. (İmâm-ı Gazâlî)

Allah dostları, İslamı şuurlu yaşayan anne babalar, aile ortamı, arkadaş çevresi, eğitim birimleri, katıldığımız sohbetler, fıtraten yaratıldığımız saf öze dönmemize vesile olacaklardır.
İnsan tabiatı itibarıyla güzel ahlakı sever, kötü ahlaktan uzaklaşır. Bize verilen cüz-i irademizi hayır tarafına kullanırsak hidayet vuku bulacaktır. Bunun sonucunda nice hayırlı salih amellere imzalarımızı atmış olacağız.

“İslâm tabiat dini olduğu için, yâni hilkate ve fıtrata ve tabiata uygun olduğu için, toplum içinde olmayı tercih ediyor. Bir kenara çekilip kendi başına, ibadet hazları içinde, memnun yaşamaktansa; toplumun içine girip toplumun fertlerinin kendisine ezâ ve cefâ ve zulmüne tahammül etmek, daha sevaplı olarak gösteriliyor.” O yüzden müslümanın da iyi yetişmiş ve sosyal olanı makbuldür.
(Prof. Dr. M. Esad COŞAN (Rh.A)

Sosyal organizasyonlarının hizmet binalarının vakıf ve derneklerin cemaati sağlam ve güçlü tutması bundandır. Yalnızlığa çekilen fertler imanları güçlü değilse, akarsudan ayrılan su damlaları misali, kendi oluşturdukları göletlerinde; yosunlaşmaya, bulanmaya, bozulmaya, sekteye uğrayacaklar ve enerjilerini kaybedeceklerdir.

İlahi ente maksudi ve rızake matlubi niyetimizi devamlı aynı ayarda tutmalıyız.

Ölmeden ölmeyi başarabilmeli nefsimizin tasallutundan sıyrılabilmeli, ruhumuzun beden ülkemizdeki sultanlığına izin vermeliyiz. Ebedi kalacağımız cennet yurduna hazırlanmalı, Cemalullahı seyran eden bahtiyarlardan olabilmeliyiz. Aksi takdirde esfeli safiline kayabilir ve ebedi ızdırap yurduna kendimizi hazırlamış oluruz. Ruhumuz bedenimize esir düşerse, fıtratımıza zıt bir durum vaki olacaktır. Buhran, hüsran kaybedilmişlik kapımızı çalacaktır. Allah Teâlâ Hazretleri (C.C.) muhafaza etsin.

Hidayete ermelerde vesilelere bağlanmak yerine sıratı müstakim üzere istikameti muhafaza etmeli, nihai hedef olarak Allah Teâlâ Hazretlerine (C.C.) ermeye, ulaşmaya azmetmelidir. Vesile olanlar kendilerinden benlik görmemeli, kalplerinin ayarını devamlı kontrol etmeli, Hakkın kapısında hadimlik nimetini bahşettiği için Mevla’ya devamlı şükür halinde olmalıdır.

Peygamberimizin Mi’rac´ı: Sütü Alması, Fıtratı Tercih Etmesi

(Sümme ütîtü biinâin) Sonra diyor ki Peygamber Efendimiz: “Bana üç tane kap getirildi; (inâin min hamr) cennet şarabından bir kap, (ve inâin min leben) cennet sütünden bir kap, (ve inâin min asel) cennet balından bir kap… Bal süt ve meşrubat. Hamr, yâni cennet şarabı, meşrubatı… (Feehaztül-leben) Süt kabını aldım.”
(Fekàle: Hiyel-fıtratüllletî ente aleyhâ ve ümmetüke) Cebrâil dedi ki:
“–Bu senin ve ümmetinin üzerinde bulunduğu fıtrattır”
Yâni, Rasûlulah’nı sütü alması fıtratı tercih etmesi demek. Tabii bu da ne demek muhterem kardeşlerim: İslâm dininin insan tabiatına uygunluğu demek. Fıtrata, yaradılışa müsâid, ahkâmı yaradılışa ters değil…
–Bir misal ver hocam da yaradılışa ters nedir anlayayım, yaradılışa uygun nedir anlayayım!..
Bakın meselâ İslâm’da nikâh Peygamber Efendimiz’in sünnetidir, evlenmek sevaptır, evlilik bir çok sevaplar kazandırır insana… Evine yiyecek içecek getirdiği zaman, yediyüz misli sevap alır; çoluk çocuğunu yetiştirince sevap alır, hanım çocuğunu emzirince sevap alır, cihad etmiş gibi ecir kazanır. Karı koca birbirleriyle güzel muamele ettikleri zaman sevap kazanırlar. Yâni bir sürü sevap kazanırlar. Bu, insanın tabiatı işte… Erkek ve dişiden yaratılmış, aile kuruyorlar, çocukları oluyor. Bu böyle…
Fıtrata aykırılık nedir? Evlenmemek, bekâr durmak veya evlenmemeyi dinin bir esasıymış gibi ortaya koymak; işte fıtrata aykırılık… Bizim dinimiz insan tabiatına, çevreye en uygun dindir. Yâni, çevrenin korunması için de İslâm’ın ayakta olması, İslâm’ın devreye girmesi lâzım, müslümanların çalışması lâzım!.. Çevreyi de İslâm dini korur, insanın ruhunu da İslâm dini korur, bedenini de İslâm dini korur. Çünkü fıtrat dinidir, her şey tabii, her şey güzel, her şey olurunca, her şey akış istikametine uygun, akış istikametine ters değil…
Peygamber Efendimiz sütü tercih etmesinden, fıtratı tercih etmesinden, sütü tercih edince de Cebrâil AS’ın: “Tamam, güzel bir şey yaptın, fıtratı tercih ettin.” demesinden sonra devam ediyor. Bizim için büyük bir şeref tabii. Bizim dinimiz fıtrat dinidir. Çağın dinidir, çağlar üstü dindir, ileriye doğru kıyamate kadar insanlığın aradığı dindir. Çünkü fıtrat dinidir. İnsanın tabiatına uygun olağanüstü, olağandışı, akıl dışı, mantık dışı şeyler yok. Her şey insanın tabiatına, fıtratına uygun. Böyle sütle sembolize edilmiş olarak bu rivâyette karşımıza geldi.
M. Esad Coşan


Allah Teâlâ’nın gönderdiği İslâm, insanların fıtratlarına uygun bir dindir. İnsanın fıtratı şimdiye kadar değişmediği gibi kıyamete kadar da değişmeyecektir. O hâlde bu din ebediyyen geçerlidir ve her çağda insanları huzûra kavuşturacak yegâne yoldur. Ahlâkî sefâlete sürüklenerek insânî fıtratı bozmaya çalışanların ise ondan daha iyi bir yapıya kavuşmaları mümkün değildir. Öyleyse insanlar Allah’ın yarattığı fıtratı muhafaza etmeli ve buna en uygun olan dine sarılmalıdırlar. (Dr. Murat Kaya, Ebedi Yol Haritası İslam, Erkam Yay.)

Bir adam suda bata çıka ilerlemeye çalışan bir akrep görür.
Onu kurtarmaya karar verir, parmağını uzatır ama akrep onu sokar. Bu adam tekrar akrebi sudan kurtarmaya çalışır ama akrep onu tekrar sokar. Yakınlardaki başka birisi ona, onu sürekli sokmaya çalışan akrebi kurtarmaya çalışmaktan vazgeçmesini söyler.

Buna karşılık akrebin soktuğu adam söyle der : “Sokmak akrebin fıtratında vardır. Benim fıtratımda ise sevmek var. Neden sokmak akrebin fıtratında var diye kendi fıtratımda olan sevmekten vazgeçeyim?’’

Bizim görevimiz tebliğdir. Bunu yaparken sevgi eksenli olmalı zorlayarak değil sevgi metodunu kullanmalıyız. Örnek halimizle duruşumuzla, yaşam tarzımızla, hayırlı vesilelerden olmalıyız. Halis niyet ile başladığımız bu güzel yolculukta, faydalı ilim tahsili ile irademizi güçlü tutarak, kulluk vazifelerimizde ve hizmetlerde azami gayret göstererek, başarıya ulaşmak elbet zor olmayacaktır.

Allah kusurlarımızı affetsin… Tevfikàt-ı samedâniyyesine mazhar eylesin… Sevdiği, râzı olduğu kullarının arasına bizleri de kabul etsin inşaallah…

Allah-u Teàlâ Hazretleri iki cihanda cümlenizi aziz ve bahtiyar eylesin… Cennetiyle cemâliyle müşerref eylesin… Rıdvân-ı ekberine vâsıl eylesin…

Ya Rabbi! Yolumuzu aç!
Dualarımızı aziz ve yüce İsmin hürmetine kabul et.
Bildiğimiz bilmediğimiz her türlü tehlike ve kötülüklerden koru.
Bildiğimiz bilmediğimiz her türlü güzellik ve iyiliklere eriştir.
Bizleri muvaffak ve muzaffer eyle.

Mihrican Ulupınar
mihricanulupinar@gmail.com
06.03.2013/ 03:39

04
Mar
13

Yâ Vedûd Sultanı Ziyaretimiz


Heyecanla uyandık. Bu sabah tatlı bir telâşımız var. Yâ Vedûd Sultanı ziyarete gideceğiz. İstanbul, bulutlu bir Şubat sabahına ‘’merhaba’’ diyor. Herkes baharı severken nedendir bilemem, bulutlu havalar ve sonbahar bana daha bir güzel gelir. Ruhumun bu fani dünyadaki gurbetini anlatır sanki…

Bazen öyle daralırım ki… Bir Allah dostu büyüğümüzü ziyaret etmeye ihtiyaç duyarım. Öz kültürümüzde ve manevi değerlerimizde bu ziyaretler çok önemlidir.
Şimdilerde büyük alışveriş mekânlarında geçirilen saatleri anlamakta zorlanıyorum. Gerçekten ihtiyaca binaen geziliyorsa sözüm yok lakin tatil gününü geçirmek içinse, harcanan zamana yazık!
Yaşadığımız kültür yozlaşmasını derinden hissediyorum ve çok üzülüyorum. Batının ilmini almamız gerekliyken yanında kültürünü de fazlasıyla alarak köklerimizden ve kendi özümüzden günden güne uzaklaşıyoruz. Hâlbuki aldığımız o yitik ilimleri kendi öz kültürümüzle yoğurabilseydik şimdilerde kıymetli değerlerimiz bu kadar garip kalmazdı…
Bizler Osmanlı torunları değil miyiz?
Müslüman birer fert değil miyiz?
Nesillerimize neler aşılıyoruz?
Hangi sevgileri, duygu bankalarına yüklüyoruz?
Birazcık olsa da sorgulamalı değil miyiz?
Fikir sancıları çekmeli değil miyiz?

Tatil günleri yapabileceğimiz faydalı öyle güzellikler var ki; Anne babamıza, kardeşlerimize, dostlarımıza, arkadaşlarımıza, doğa güzelliklerine, Manevi büyüklerimize, mezarlıklara, hastanelere, çocuk esirgeme kurumlarına, huzur evlerine, Camilere, müzelere, tarihi yerlere… ziyaretler yapmak. Bu liste okuyucu kardeşlerimin tefekkürüyle de daha çok uzar gider… Özellikle her kardeşim, kendi şehirlerindeki manevi büyükleri araştırıp, evlâtlarını götürseler ne kadar faydalı olurdu.

Çocuklarım küçükken her pazar liste yapardım. Bu pazar nereye gidelim diye:
Yuşa(a.s), Eyüp Sultan H.z.leri(r.a.), Aziz Mahmut Hüdayi H.z.leri(k.s.), Mehmet Emin Tokadi H.z.leri(k.s.), Zuhurat Baba(k.s.), Telli baba(k.s.), Merkez Efendi(k.s.), Ebu Şeybetül Hudri H.z.leri, Yahya efendi H.z.leri (k.s.), Sümbül Efendi H.z.leri(k.s.), Fatih Sultan Mehmet, Kanuni Sultan Süleyman, Ömer Nasuhi Bilmen, Mahmut Esad Coşan H.z leri(k.s.), Mehmet Zahid Kotku Hzleri(k.s.), Aşık Mustafa Dede(k.s.),Çanakça dede(k.s) Hikmet dede(k.s.).…Ve daha niceleri…

Sadece pazarları değil bayram önceleri de planlar yaparım. Bayramda ziyaret edeceğimiz akraba ve dostları yazarım, unutmamak adına… Bayramda illâ ki türbe ziyaretlerimiz de olur.
Mevlana Celaleddin Rumi H.zleri(k.s.), Çanakkale şehitleri(k.s.), OsmanGazi, ErtuğrulGazi, Emir Sultan H.zleri (k.s.),Şeyh Edebali H.zleri (k.s.),Ahmet Kuddusi H.zleri (k.s.), Hacı Bayramı Veli H.zleri …

Bu gün sırada Yâ Vedûd H.z.leri (k.s.)var. Uzun zamandır ziyaretini ihmal ettiğim için kendimden utandığım bir kutlu Zat…

Yolculuk heyecan verici… Çok özlemişim… Hasret, sevgi ve muhabbeti artırıyormuş bunu bir kez daha anladım. Özlem arttıkça sevginin dozu da artıyor. Bir Allah dostunu vefatından sonra kabrinde ziyaret, hayatında ziyaret gibidir.

Arabada Yâ Vedûd H.z.lerinin(k.s.) hayatını aileme okuyorum. Eşim arabayı kullanırken ben de bilgi veriyorum. Çocuklar hem tanısınlar, hem bilinçli olsunlar, hem de hafızalarında derin izler bıraksın istiyorum. Eyüp Ayvansaray da, Kab H.z.lerinin(k.s.) türbesinin kapısının önüne park ediyoruz. Önce Yâ Vedûd H.z.lerine(k.s.) uğruyoruz. Kalbimizde ki heyecan, özlem, muhabbet ve edeple içeri girmeye çalışıyoruz. İlk ev sahipleri olarak kediler bizi karşılıyor. Neredeyse üzerimize tırmanacaklar. Galiba çantamda yiyecek getirdiğimi zannettiler. İçimiz eridi, neden hazırlıksız geldik diye… Ziyareti unuttuk, önce kedilerin derdine düştük. Eşimle ne yapabiliriz diye istişare ettik. Eşim, kızım Şüheda Nur ile birlikte kasap aramaya gitti. Ben de içim biraz rahatlamış olarak ve yine kedi arkadaşlarımla türbenin kapısında bekliyorum… Kapı kilitli bu durum bana üzüntü veriyor. Oldum olası sevdiğim kapıların kilitli olması hüzünlendirmiştir. Evden getirdiğim taze bir dal kırmızı gülü sevgimin ifadesi olarak pencere kenarına bıraktım, aşk sultanına en çok gül yakışır düşüncesiyle. Kızlarım Esra ve Muhterem ile dualarımızı ederken Türbedar abimiz geldi. Kapıyı açtı ve Yâ Vedûd H.zleri (k.s.) hakkında bize bilgi verdi. Vazifesini böyle incelikle yerine getirdiği için kendisini içimden takdir ettim . İçeri girdik, bizimle birlikte kedilerde içerde… Manzara görülmeye değerdi. Hele bir kedicik vardı ki, yanımdan hiç ayrılmadı neredeyse…

Esra Ve Muhterem Nur kızlarımla Yâ Vedûd H.zleri (k.s.) ve Toklu İbrahim dedenin de ruhuna hediyelerimizi ikram ettik. Türbeyi süpürdüm. Tozunu aldım. Ruhlarına rabıta yaptım. Aşkı ve muhabbetleri; benim, ailemin, dostlarımın ve ümmet-i Muhammedin kalbine de aksın duasıyla.

Bir yandan da kedilerin açlığı beni çok üzüyordu, o sıra bir simitçi abimizden kızım Esra simit aldı. Maalesef kediler onu istemedi. Simit, kargaların nasibiymiş…
Nihayet eşim ve kızım geldiler. Bütün kedileri topladı ve hoş bir ziyafet ikram etti. Eşimin de bundan mutlu olduğu yüzünden okunuyordu.

Birlikte  dualarımızı tamamlayıp  türbenin kapısını kapattık ve Ebu Şeybetul Hudri H.zleri(r.a.), Abdullah Ensari H.zleri (r.a.) ve Kab H.zlerinin (r.a.) bulunduğu türbeye geldik. Burada da dualarımızı yaptık…

Camide öğle namazımızı sarı bir kediyle beraber kıldık.Namazdan sonra,  cemaatten bir hanım dedi ki:

– Her hafta Kadıköy’den bir bayan, bu kedilere sakatat taşıyor.

Tanımadığım halde, Kadıköy’deki o hanımefendiye karşı bu güzel gönlünden dolayı, hürmet uyandı. Mevlam O’ndan razı olsun. Sevdiği razı olduğu hale getirsin.

Eşim bize bir sürprizi daha olduğunu söyledi. Hediyesi; Mehmet Emin Tokadi h.zlerinin(k.s.) kabrine de uğramamızdı. Ziyaretimizi yaptık ve çok mutlu olduk. Dualarımızı ettik. Sahilden simit sarayından simitlerimizi aldık ve bu verimli, feyizli, muhabbetli, maneviyat dolu sabah gezimizden sonra evimize ruhumuz şarj olmuş olarak döndük. Mevlam eşimden ve evlatlarımdan bu güzel günü yaşamama vesile oldukları için razı olsun. Onları sevdiği ve razı olduğu hale getirsin. Cennette Cemaliyle müşerref eylesin.

Mihrican Ulupınar
mihricanulupinar@gmail.com
03:53
04.03.2013

 




İlahiaşk

Blog İstatistiklerim...@

  • 888.919 hits

Hatırlatıcı Notlar

 

 

İlahi Aşk Yolculuğu

İlahi Aşk Yolculuğu kitabımızın Kitapyurdunda da satışları başlamıştır.

İmam-ı Gazali

İmam-ı Gazali son nefeste iman üzere ölmek için aşağıdaki duanın sabah namazlarının sünneti ile farzı arasında okunmasının tavsiye etmiştir Bismillahirrahmanirrahim " Ya hayyü ya kayyumü ya bedias semavati vel erdı ya zel celali vel ikram" Allahümme inni es'elüke en tuhyiye kalbi bi nuri ma'-rifetike ebeden ya allahü ya allahü ya allahü ya rahmanü ya rahıymü bi rahmetike ya erhamer rahımiyn"

Yaşam Koçu Mihrican Ulupınar

Yaşam Koçu Mihrican Ulupınar

Yaşam Koçluğu
Hayatında denge problemi yaşayan,
kişiliğinde, aile ilişkilerinde, ebeveynliğinde, sosyal ilişkilerinde, eğitiminde, ruhsal dünyasında kendini geliştirmek ve problemlerini çözümlemek, hedeflerine bilinçli yol almak için deneyimli bir rehbere ihtiyaç duyan, bayan danışanlara yardımcı olmak için buradayım. Saygılarımla.

Yaşam Koçu

İletişim için : DM’den ulaşabilirsiniz.

mihricanulupnar

Profesyonel bir yaklaşımla ve uygun fiyatlarla hizmet vermekteyiz.

 

@Hakkımda…@

15 Kasım 1971/26 Ramazan 1391 Niğde Değirmenli Kasabası doğumluyum.

1977' den itibaren Eğitim hayatımı İstanbul’da tamamladım.

Halen Dünyanın incisi İstanbul’da ikamet etmekteyim.

Biz Mevlamızın İlahiaşkının Hamallarıyız

Tek derdimiz; Mevlamızın Hakiki Kullarından Olabilmek ve Rızasını Kazanabilmek…

Terk-i dünya/ Terk-i Ukba/ Terk-i Terk/ Hiçlik/ Aşk-ı Deryada damla / Kulluk...

Dileğimiz; Son Nefesimizde Şeb-i Arusu yaşayabilmek ve Cennette Cemalullah’ ı müşahade edebilmektir…

Saygı, Sevgi ve Hürmetlerimle…

Mihrican Uymaz Ulupınar

mihricanulupinar@gmail.com

Eylül 2020
P S Ç P C C P
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

@En çok okunan Yazılar…@

@Son Yorumlarım@

için fakraczi
için fakraczi

Hoş Geldiniz :)

Bu blogu takip etmek ve yeni gönderilerle ilgili bildirimleri e-postayla almak için e-posta adresinizi girin.

Diğer 343 takipçiye katılın

Follow Ebedi Sevgiliye Doğru on WordPress.com